Rozbitkowie mogą poznać, że sygnał z transpondera radarowego został wykryty:

To poprawna odpowiedź. Transponder radarowy SART po pobudzeniu sygnałem radaru poszukującego uruchamia własną sygnalizację - świetlną (miganie diody LED) oraz akustyczną (sygnał dźwiękowy). Dzięki temu rozbitkowie w tratwie lub w wodzie wiedzą, że jednostka z pracującym radarem znajduje się w zasięgu SART (typowo kilka mil morskich) i skanuje ich obszar, co pozwala przygotować się do nawiązania kontaktu wzrokowego i zwiększa szansę odnalezienia 1.

To odpowiedź błędna. SART jest urządzeniem czysto radarowym, pracującym w paśmie 9 GHz - odpowiada wyłącznie na impulsy radaru i nie ma żadnego łącza z radiotelefonem VHF. Ratownicy nie „powiadamiają” rozbitków przez VHF o wykryciu echa SART; poza tym rozbitek w tratwie może w ogóle nie mieć włączonego przenośnego VHF w momencie pobudzenia SART.

To odpowiedź błędna. SART jest właśnie zaprojektowany tak, aby rozbitek wiedział o pobudzeniu - lampka i sygnał dźwiękowy uruchamiają się dopiero w chwili odebrania impulsów radaru. Jest to jednocześnie informacja psychologicznie ważna dla rozbitków, że akcja poszukiwawcza dociera w ich rejon 1.