Transponder radarowy SART trafia na tratwę ratunkową razem z rozbitkami i od tej chwili działa wyłącznie na własnej baterii. Nikt nie wymieni jej w trakcie akcji, więc pojemność baterii musi z góry pokryć cały czas, w którym SART może być potrzebny. Na egzaminie SRC ten wymóg zapisuje się dwiema liczbami, które zawsze występują razem: co najmniej 96 godzin w stanie gotowości oraz 8 godzin nadawania. Ten materiał wyjaśnia, co oznacza każda z tych liczb, dlaczego sama liczba 96 nie wystarcza i jak nie pomylić SART z radiopławą EPIRB, dla której obowiązuje inny czas pracy.

Dwie fazy

Żeby zrozumieć wymóg dotyczący baterii, trzeba pamiętać, jak SART pracuje. Jest to transponder, czyli urządzenie, które nie nadaje samo z siebie, tylko odpowiada na impuls radaru pracującego w paśmie 9 GHz (X). Z tego wynikają dwa różne stany pracy, a bateria musi wystarczyć na oba:

  • Gotowość (czuwanie) - SART jest włączony i nasłuchuje. Odbiornik czeka na impuls radaru jednostki ratowniczej, ale transponder jeszcze niczego nie wysyła.
  • Nadawanie - radar jednostki poszukującej dotarł do SART swoimi impulsami, a transponder odpowiada sygnałem, który pojawia się na ekranie tego radaru.

Wymóg pojemności opisuje obie fazy po kolei: najpierw czas gotowości, a następnie czas nadawania. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych poprawna odpowiedź zawsze zawiera dwie wartości połączone słowem „plus” albo „i następnie”. Jak uruchomić SART na tratwie i sprawdzić, czy działa, omawia materiał SART w praktyce.

96 godzin gotowości

Pierwsza liczba dotyczy czuwania. Bateria SART musi zapewnić co najmniej 96 godzin pracy w stanie gotowości, czyli cztery doby nasłuchu impulsów radarowych. W pytaniach ten stan bywa nazywany na dwa sposoby: „stan gotowości” albo „stan czuwania”. Oba określenia oznaczają to samo - transponder jest włączony, odbiera i czeka.

Dlaczego tak długo? SART nie alarmuje służb na lądzie. Informację o wypadku przekazują inne środki, na przykład radiopława EPIRB albo alarm DSC, a SART przydaje się dopiero wtedy, gdy jednostka ratownicza przeszukuje rejon i zbliża się do tratwy. Od uruchomienia SART do tej chwili może minąć dużo czasu: trzeba odebrać alarm, zorganizować akcję SAR i dotrzeć na miejsce, a tratwa w tym czasie dryfuje. Przez cały ten okres SART musi pozostać w gotowości, żeby odpowiedzieć na pierwszy radar, który się pojawi. Cztery doby czuwania dają służbom SAR realny zapas czasu na dotarcie do rozbitków.

8 godzin nadawania

Druga liczba dotyczy fazy odpowiedzi. Po okresie gotowości bateria musi jeszcze umożliwić 8 godzin nadawania sygnałów odzewu, czyli pracy SART pobudzonego przez radar jednostki ratującej.

To właśnie w tej fazie SART wykonuje swoje główne zadanie: jego odpowiedź widoczna na ekranie radaru prowadzi jednostkę ratowniczą lub statek powietrzny dokładnie do tratwy. Jak ten sygnał wygląda na ekranie i jak zmienia się, gdy ratownicy się zbliżają, wyjaśnia materiał Obraz SART na radarze, a od czego zależy odległość, z jakiej radar pobudzi transponder, materiał Zasięg SART.

Te 8 godzin nie zastępuje 96 godzin czuwania, tylko się do nich dolicza. Na egzaminie spotkasz odpowiedź, która podaje wyłącznie „co najmniej 96 godzin pracy”, bez wzmianki o nadawaniu. Brzmi ona znajomo, bo zawiera poprawną liczbę, ale jest niepełna, a więc błędna. Opisuje tylko fazę czuwania i pomija fazę, w której SART faktycznie naprowadza ratowników. Bateria, która wyczerpałaby się dokładnie po 96 godzinach nasłuchu, nie miałaby już energii na odpowiedź w chwili, gdy radar jednostki ratowniczej wreszcie do niej dotrze.

Pułapka 48 h

Najczęstszy błąd w pytaniach o baterie SART to liczba 48 godzin. Pojawia się ona w odpowiedziach w wersji „48 godzin gotowości plus 8 godzin nadawania”. Druga połowa takiej odpowiedzi jest poprawna, dlatego łatwo ją zaznaczyć bez zastanowienia. Pierwsza połowa jest jednak zaniżona dokładnie o połowę.

Skąd bierze się ta pomyłka? 48 godzin to wymóg dla innego urządzenia ratunkowego - baterii radiopławy awaryjnej EPIRB, która musi zapewnić co najmniej 48 godzin nieprzerwanej pracy. Szczegóły tego wymogu opisuje materiał Baterie EPIRB - 48 h. Obie liczby łatwo zestawić w jedną regułę:

  • EPIRB - 48 godzin nieprzerwanej pracy, bo radiopława nadaje przez cały czas od uruchomienia.
  • SART - 96 godzin gotowości plus 8 godzin nadawania, bo transponder przez większość czasu tylko czeka na radar, a nadaje dopiero po pobudzeniu.

Jeśli więc w pytaniu o transponder radarowy widzisz 48 godzin, odrzuć tę odpowiedź, nawet gdy 8 godzin nadawania się zgadza.

W jednym z pytań pojawia się też wariant 24 godziny gotowości plus 8 godzin nadawania. Ta wartość jest jeszcze mniejsza - to zaledwie jedna czwarta wymaganego czasu czuwania. Doba nasłuchu nie daje ratownikom realnego zapasu na odebranie alarmu i dotarcie na miejsce, więc tę odpowiedź również odrzucasz.

Prosta metoda na egzaminie: w pytaniu o baterię SART szukaj odpowiedzi, która zawiera obie liczby, 96 i 8. Odpowiedź z 48 albo 24 godzinami czuwania jest błędna, a odpowiedź z samymi 96 godzinami jest niepełna.

Co zapamiętać

  • SART pracuje w dwóch fazach: gotowość (czuwanie), czyli nasłuch impulsów radaru, oraz nadawanie odpowiedzi po pobudzeniu przez radar.
  • Bateria SART musi zapewnić co najmniej 96 godzin gotowości, a następnie 8 godzin nadawania.
  • „Stan gotowości” i „stan czuwania” w pytaniach oznaczają tę samą fazę.
  • Odpowiedź „co najmniej 96 godzin pracy” bez 8 godzin nadawania jest niepełna, więc błędna.
  • 48 godzin gotowości plus 8 godzin nadawania to błędna odpowiedź - 48 godzin to wymóg dla baterii EPIRB, nie SART.
  • 24 godziny gotowości plus 8 godzin nadawania to błędna odpowiedź - czas czuwania za krótki na realną akcję SAR.
  • Na egzaminie wybieraj odpowiedź, w której występują razem 96 h i 8 h.

Slug: baterie-sart-96-h-gotowosci-8-h-nadawania